Μια ιστορία που δεν έπρεπε να συμβεί,…αλλά συνέβη!

Ήταν θυμάμαι κάπου, κάποτε…

ένα παραμύθι που δυστυχώς είχε αίσιο τέλος, που δεν ήταν παραμύθι και δεν έχει τέλος….

Ο καλός ιππότης καβάλα στο άσπρο του περιπολικό, μαζί με τον πιστό του ιπποκόμο  πέρναγε έξω από την σπηλιά των δράκων.

Ο κακός δράκος φόραγε σταράκια στα πόδια του για να μοιάζει με παιδί, και είχε και τα μαλλιά του ατημέλητα γιατί ήταν πραγματικά κακός. Όλοι τον έτρεμαν και ήξεραν οτί μπορούσε μόνο με την θέληση του να αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε…

Μα δεν μπορεί πια. Ο ιππότης με μια του κίνηση έκλεψε από τον δράκο την φωνή του. Την φωνή που έλεγε λόγια κακά και σκοτεινά όπως    ” Σ’ αγαπώ.Και θα συνεχίσω να σ’ αγαπώ, γιατί είμαι μόλις 15 χρονών.” Και άλλες πιο βαριές και δόλιες λέξεις όπως “γέλιο”, “ζωή”, “ελευθερία”….

Ο ιππότης ξέρει πως αν τον άφηνε να ζήσει θα κατέστρεφε τον βασιλιά του……

Και έτσι τον σκότωσε….

Κάπως έτσι θα’ θελα να θυμάμαι αυτήν την ιστορία….Με δράκους κακούς και ιππότες καλούς. Ίσως  με μάγισσες και με ξωτικά….

Μα δεν μπορώ.

Είναι 15 ετών. Και εδώ και δύο χρόνια είναι ακόμα 15. Και θα είναι για πάντα 15 ετών.

Γιατί στα ματιά κάποιου αυτοαποκαλούμενου ιππότη, ήταν δράκος.

Τέλος…..

– Όχι Δόκτορ….δεν είναι τέλος.

-Μα αφού τελείωσε ψυχή μου.Μην μου φωνάζεις.

– Όχι. Θυμάσαι τι μου έλεγες? Ποτέ ξανά. Ποτέ ξανά να μην πειράξουν τους ανθρώπους του παππού μου.

– Ναι ψυχή μου το θυμάμαι. Αλλά τι να κάνω? Δεν μπορώ. Δεν έχω δυνάμεις.

– Τότε σάπισε Δόκτορ. Σάπισε, γιατί μόνο αυτό σου αξίζει.

– Γιατί ψυχή μου? Δεν έχω εγώ δικαίωμα να ζήσω? Να μην ακούω τις κραυγές. Να μπορώ να κοιμάμαι τις νύχτες. Να μπορέσω να ξαναγκαλίασω τον κόσμο. Να είμαι ελεύθερος…..ελεύθερος…..ελεύθερος….

– DrAluca…. θυμήσου………………… . . . . . . . .  .  .  .  .  .  .    .    .    .    .    .       .      .      .         .           .           .           .                  .                        .

………………

Σκατά.

Ποιος με κοίμησε? Πως τόλμησα?

Εκείνος δεν είχε δικαίωμα να ζήσει? Πως μπόρεσα? Εκείνος ποτέ δεν θα ξαναγκαλιασει τον κόσμο…..Αλλά πλέον τον έχει αγκαλιάσει ο κόσμος. Για πάντα…

Είναι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Ετών 15. Και είναι 15 ετών εδώ και δύο χρόνια….Και θα παραμείνει έτσι για πάντα….

Είναι οι Επαμεινώνδας Κορκονέας  και Βασίλης Σαραλιώτης. Ετών πολλαπλάσιων των 15….. Και είναι δολοφόνοι.

Και θα παραμείνουν έτσι για πάντα…..

Θα θελα πολύ να γράψω χρονολόγιο…. Αλλά δεν θα το άντεχα.

Δεν θα άντεχα να δω πως κωλυσιέργησαν, πως ξέχασαν, πως δεν σεβάστηκαν, πως μετέφεραν, πως τόλμησαν….

Οι λέξεις μπλέκουν το μυαλό και τα συναισθήματα….

Συγνώμη για το χάος των σκέψεων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: