6 Δεκέμβρη ’08

Την μέρα αυτή που με διάλεξε η ιστορία να ζήσω….την οφείλω σε κάποιον, που ο θάνατος τον έκανε αθάνατο.

Δεκέμβρης ήταν του ’08 όταν ο Αλέξανδρος έγινε καβαλιέρος της θανής…

Και από τότε….όλα στο φως.

“ΜΠΑΜ

  • Είναι μαλάκες ρε…”

«Ετσι ξεκίνησαν όλα. Και οι πόλεις πνιγήκαν στο φως. Φως που βγήκε στον κόσμο για να διώξει το σκοτάδι της απάνθρωπης αυτής πράξης.

Φώτα από νοικοκυριά που ξενυχτούσαν για τους δικούς τους “Αλέξανδρους” που ήσαν στον δρόμο.

Φώτα από φλεγόμενα μπουκάλια….από εκρήξεις και ιαχές…

Αλλά τα πιο φωτεινά ήταν αυτά στα μάτια των παιδιών. Τα φωτεινά μάτια πίσω από τα μαντίλια και κάτω από τις μάσκες.

Πιο φωτεινά ακόμα και από το φλεγόμενο δέντρο της γέννησης ενός θεού που ανήμπορος να σαλέψει, έβλεπε το χορό ενός νεκρού παιδιού….και δίπλα μια ζωντανή ορχήστρα να παίρνει ρυθμό από τα νίατα που ξεχύνονται στον δρόμο….

Και βάλθηκες να τα συλλάβεις. Να τα δέσεις. Να τα σημαδέψεις….Παρέα με τον κυρ Μέντιο, πήρες τον ρόλο σου σοβαρότερα από την ζωή σου.

Σήκωσες την ασπίδα σου, όχι για να με αποθήσεις, αλλά επειδή φοβήθηκες το φως μου. Και η ασπίδα σου μετατράπηκε σε τοίχο. Και κλείστηκες στον ρόλο σου….

Φύσιξες ένα σύννεφο για να κρύψει τον φόβο σου, και με έκανες να δακρύσω από τον πόνο.

Μα έγινε το σύννεφό σου ομίχλη, και τρόμαξες κι άλλο όταν την διαπέρασα. Η ανάσα μου σε άγγιξε και γέμισε το άδειο σου κουφάρι με ζωή.

Πίσω από το κρύο γυαλί της ενημέρωσης με έκανες αλήτη και τέρας. Μα ήμουν τόσο φωτεινός που το γυαλί σου ράγισα, και έβαλα φωτιά στις εικόνες σου. Και το τέρας πήρε την ανθρώπινη μορφή του. Και κάποιοι “άνθρωποι” βγάλαν το τέρας από μέσα τους…

Και πέρασε ο καιρός, και πίστεψες ότι το φως μου θάμπωσε. Και πως ξεχάστηκε η οργή.

Μόνο που δεν κατάλαβες ποτέ ότι δεν ήταν η οργή που με οδηγούσε. Μα ο πόνος. Και όταν ο πόνος σκάει σαν κύμα στις άμυνές σου, τότε γεννίεται η οργή.

Μα το κακό είναι πως το πίστεψα και ‘γω πως θάμπωσε το φως. Και παρασύρθηκα. Και έμεινα στην οργή… Μπορεί γιατί μεγάλωσα. Μεγάλωσαν κι οι φίλοι μου. Μα ο Φίλος μου θα μείνει για πάντα παιδί. Και δεν θα το ξανακάνω το λάθος.

Θυμήσου ότι δεν βγήκα στον δρόμο να δώσω απαντήσεις. Σαλπάρισα στο πλοίο των ονείρων μου για να πλεύσω σε θάλασσα ερωτήσεων. Και θα τις βρω τις απαντήσεις. Γιατί τον φίλο μου, τον έκανες σύμβολο. Και δεν θα χάσω κανέναν άλλον φίλο…

Χαμογελάτε…

το κείμενο εγραψε ο Draluca και το video ο Μανικάκος.

Advertisements

5 Σχόλια to “6 Δεκέμβρη ’08”

  1. ολως τυχαίως σήμερα ανακάλυψα τούτο δω το άρθρο σου DrAluca
    τι υπέροχο κείμενο!!!!!! αντάξιο σου
    δεν το δημοσίευσες στους // έτσι;;;
    και το βίντεο πολύ ωραίο!!!!!!

    • Αθανασια μου το κειμενο εχει δημοσιευθει και στον //γραφο….αλλα απο τον Μανικακο ο οποιος εφτιαξε και το βιντεο 🙂 🙂

      Χαμογελατε…

  2. ;(
    και κάτι μου θύμιζε η φράση «ο καβαλιέρος της θανής»……..

  3. Ειναι παρμενη απο ενα βιβλιο. Του Καρολος Φουεντες, «Σε αυτα πιστευω»
    (παιζει να υπαρχει και σε αλλο βιβλιο του,και απλα αυτο που εχω να ειναι συνενωση αρκετων..)
    🙂

    Χαμογελατε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: