Archive for the Κείμενα Category

VIVA LAS VEGAS!(Clemens Walch’s arise)

Posted in Αναδημοσίευση, Κόσμος, Κείμενα, Πολιτισμός with tags , , , , , , , on Σεπτεμβρίου 13, 2013 by DrAluca

Μιας και πολλές εξελίξεις τώρα τελευταία με έχουν κάνει να θέλω να εκραγώ, είναι ευχάριστη έκπληξη να ανακαλύπτω όμορφα κείμενα, όπως το παρακάτω…. Με την απλή προειδοποίηση πως “διαβάζετε με δική σας ευθύνη”, εγώ ο DrAluca (ε ρε τι σκαρφίζομαι για να βάλω ενεργό link στο άβατάρ μου) απαλλοτριώνω από το blog Clemens Walch  το κείμενο του georgesmora88 και καλά να πάθετε…

Συνέχεια

ΑΝΗΣΥΧΟΣ

Posted in Αναδημοσίευση, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελλάδα, Κείμενα, Πολιτισμός with tags , , on Μαΐου 25, 2013 by DrAluca

Της Σωσώ Ζερό. Απαλλοτριώνει ο DrAluca

*Σημείωση: Οι παράγραφοι που έχουν ή διαφορετικό χρώμα πάνε μία-μία. Η μία αφήγηση δεν εμπλέκεται στην άλλη.*

Δεν αντέδρασε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που δεχόταν την προσβολή αδιαμαρτύρητα, αλλά του ήταν αδύνατο να το υποστεί ΚΑΙ σήμερα. Και μπροστά σε τόσο κόσμο. Εδώ και καιρό, πολύ καιρό η ίδια ιστορία! Ξεροκατάπιε. Δε μίλησε. Πάλι δε μίλησε! Ένιωσε να σιγοβράζει, να φουντώνει το αίμα του, να σκάει το κεφάλι του από θυμό, να πνίγεται… Κάνοντας ένα νεύμα στον Επόπτη γραμμής, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στις τουαλέτες του κεντρικού κτιρίου για να πάρει μια βαθιά ανάσα. Έριξε νερό στο μέτωπο του και έπιασε την καρδιά του. Πόσο θα ‘θελε να ‘χει το θάρρος εκείνου του παλιόφιλου, του Νικόλα, που πήγε και κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο παρακαλώ στις τουαλέτες, αψηφώντας το συναγερμό και την σχεδόν αυτόματη σύλληψη του -από την Ασφάλεια του Ιδρύματος- σαν ιδανικός αυτόχειρας.. Πόσο θα θελε να βροντήξει δυνατά την πόρτα πίσω του, φωνάζοντας και βλαστημώντας για τα χαμένα του όνειρα, για την κακή του νιότη.. αλλά όχι.. δε θα τους έκανε τη χάρη! Μόλις η καρδιά του πήρε τον κανονικό της χτύπο, γύρισε στωικός και ελαφρά χαμογελαστός στο πόστο του. Σκέφτηκε πως ο λόγος του Επόπτη ήταν σε όλους εριστικός. Σε όλους ειρωνικός – τον είχαν πια συνηθίσει- και πως η απαξία στη δουλειά και στην υπερπροσπάθεια τους, δεν ήταν παρά ο τρόπος του άξεστου ανώτερου να ρίχνει ύπουλα το ηθικό των κατωτέρων του. Συνέχεια

Ο Κάποιος κι ο Άλλος

Posted in Αναδημοσίευση, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελλάδα, Κείμενα with tags , , , , on Μαΐου 8, 2012 by DrAluca

Μεταφερει από το site all4fun ο DrAluca.

Ξημερώνει στην Αθήνα… η πόλη αρχίζει να φοράει τα φωτεινά της αλλά εδώ και    μέρες κάτι με βασανίζει. Μια σκέψη τριγυρίζει το κεφάλι μου και δεν μπορεί να ξεκολλήσει με τίποτα. Προσπαθώ να την βγάλω από μέσα μου αλλά είναι αδύνατον.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την ιστορία των αλλοδαπών εργατών, απεργών πείνας, στο κτήριο της Νομικής Αθηνών και έπειτα στην Υπατεία. Εκεί ακούσαμε για πρώτη φορά να γίνεται εκτενής αναφορά στον όρο “υγειονομική βόμβα”. Ένας χαρακτηρισμός τόσο κενός, αλλά συνάμα αρκετά δυνατός, ώστε να εντυπωθεί με το πρώτο άκουσμα μέσα μας. Συνέχεια

Στην φωτιά, σαν μικρό παιδί.

Posted in Ελλάδα, Ζωή, Κείμενα, Πολιτισμός with tags , , on Φεβρουαρίου 13, 2012 by DrAluca

Σκόρπιες σκέψεις του DrAluca.
Γύρω μου όλα καίγονται. Κτήρια, ντουβάρια, σοβάδες…..όλα στις φλόγες.
Η παιδική μου φωνή δεν μπορεί να βγεί από το στόμα μου. Είναι πολύ μεγάλο αυτό που βιώνω για να μπορεσω να μιλήσω.
Τοίχοι κατεστραμμένοι, και κτήρια στις φλόγες. Τζάμια στο έδαφος και οι φωτιές να ξεπηδούν από κάθε γωνία.
Μέχρι και η βροχή που πέφτει ανα διαστήματα, είναι και αυτή καυτή.

Κα πίσω από τις φλόγες, βλέπω ένα ζευγάρι μάτια. Και δίπλα του άλλο ένα. Και ένα ακόμα.
Και μέχρι να πάρω μια καυτή ανάσα, τα μάτια έχουν γίνει χιλιάδες. Με κοιτούν πίσω από τις φωτίες…..μέσα από τις φωτιες.
Εϊμαι ένα μικρό παιδί, χωρίς φωνή…..Και γύρω μου φωτιές και συντρίμια……
Ήρθε όμως η ώρα να σας αφήσω.

Πάω να βρω τους ανθρώπους μέσα στις φωτιές… Τους ανθρώπους που οι φωνές τους πνίγονται όπως και η δική μου.
Εκείνους όλους που έχουν καρδιά που καίει. Και φλογίζει τα πάντα.
Τους ανθρώπους που δεν καίγονται όπως τα ντουβάρια, όπως τα ερείπια. Τους ανθρώπους…..με Α, όπως ανάσα.
Θα τα πούμε φίλοι μου. Όταν καούμε και γίνουμε ένα. Και τότε θα ακουστεί η φωνή μας.

Χαρισμένο στην κοπέλα με το λευκό μπαστούνι, που σήμερα με έκανε να δω καθαρά μέσα στην φωτιά.

Χαμογελάτε…

 

Shortlink: http://wp.me/p1FUo3-2c

Τα “κουρέλια” της κοινωνίας, λένε αντίο…

Posted in Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελλάδα, Ζωή, Κείμενα, Ποίηση, Πολιτισμός with tags on Δεκέμβριος 8, 2011 by DrAluca

Αρκετοί είναι αυτοί που, κάθε φορά που ένας τοξικοεξαρτημένος (σε διαδικασία επανένταξης η μη) φεύγει από δίπλα μας, ανακουφίζονται..

“Καθαρίζουν” οι γειτονίες, “καθαρίζουν” οι πλατείες, τα στέκια…

Πριν από λίγες μέρες παιδιά που παλεύουν να νικήσουν την “παραμύθα”, έφυγαν από κοντά μας εξαιτίας νέας νοθευμένης παρτίδας. Κάποια παιδιά ακόμα παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή. Αγωνιούν καθημέρινα…
Κάπου αλλού, μερικοί θιασώτες της “καθαρής κοινωνίας” κυνηγούν και δέρνουν μερικά από τα παιδιά μας….
Ξεχνάμε φαίνεται εύκολα, πως την βελόνα την κρατά χέρι ανθρώπινο…. Ξεχνάμε πως το χέρι αυτό ανήκει σε δικό μας παιδι.
Μεταφέρει λοιπόν, δίχως άλλο σχόλιο, όπως το έλαβε ο DrAluca

Δείγματα γραφής από τα “πρεζάκια” που θέλουν οι “νοικοκυραίοι” να καθαρίσουν τις πλατείες…Από αυτούς ξεμπέρδεψαν….

Ο ΦΥΓΑΣ

” Άνθρωπος ξέφυγε, πηγαίντε πιάστε τον, βάλτε τον πάλι στο τσίγγινο κελί του.

Θα ‘ρθω εγώ μονάχος μου για να του δώσω το πιο άγριο τέλος στη μίζερη ζωή του,

κόψτε τα νήματα, βρείτε προσχήματα και κάψτε του ο,τι πιο πολύτιμο αγαπάει,

διαλύστε τα όνειρα, δώστε του εφιάλτες να δούμε με τα δυο πώς περπατάει. Συνέχεια